Abel Gance

Abel Gance Biyografisi

Abel Gance, Fransız film yönetmeni, yapımcı, yazar ve aktördü. Montaj teorisi ve pratiğinde öncü olan sanatçı, en çok üç büyük sessiz filmiyle tanınır: J'accuse (1919), La Roue (1923) ve Napoléon (1927). 1889'da Paris'te doğdu. 1909'da ilk filminde rol aldı. Ayrıca senaryolar yazdı ve bunları sıklıkla Gaumont'a sattı. Bu dönemde kendisine o zamanlar ölümcül olan tüberküloz teşhisi konuldu, ancak iyileşti. 1911'de birkaç arkadaşıyla birlikte Le Film Français adında bir yapım şirketi kurdu ve kendi filmlerini yönetmeye başladı. Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle birlikte ordu tarafından tıbbi gerekçelerle reddedildi ve 1918 yılına kadar Film d'Art adlı yeni bir film şirketi için yazıp yönetmenlik yapmaya başladı ve bir düzineden fazla başarılı film yaptı. Charles Pathé, Gance'in savaşın getirdiği yıkım ve acılarla yüzleştiği bir sonraki filmi J'accuse'un (1919) senaristliğini üstlendi. 1920'de La Roue'yu geliştirdi. Hikâyesinin teknik olarak gerçekleştirilmesine benzeri görülmemiş düzeyde bir enerji ve hayal gücü kattı; ayrıntılı kurgu teknikleri ve filmi son derece etkili kılan hızlı kesmenin yenilikçi kullanımından yararlandı. Bitmiş film yaklaşık dokuz saat sürdü, ancak dağıtım için düzenlendi. 1921'de Gance, J'accuse'u tanıtmak için Amerika'yı ziyaret etti. Uzun zamandır hayran olduğu D. W. Griffith ile tanıştı. Ayrıca kendisine MGM ile sözleşme teklif edildi ancak bunu geri çevirdi. Daha sonra en büyük projesine, Napoléon'un altı bölümlük hayatına başladı. Devrim'den İtalya'nın işgaline kadar olan ilk yaşamının izini süren yalnızca ilk bölüm tamamlandı, ancak bu bile titizlikle yeniden yaratılmış tarihi sahneler ve çok sayıda karakterle geniş bir tuvali kaplıyordu. Film, hızlı kesme, el kameraları, görüntülerin üst üste bindirilmesini birleştiren deneysel tekniklerle doluydu ve Polyvision adını verdiği, üçlü kameralara (ve projektörlere) ihtiyaç duyan geniş ekran sekanslarda, muhteşem bir panoramik etki elde etti; dıştaki iki film panelinin mavi ve kırmızıya boyanarak bir Fransız bayrağının geniş ekran görüntüsünü oluşturduğu bir final de dahil. Orijinal versiyon yaklaşık 6 saat sürdü. Kısaltılmış versiyonu, Nisan 1927'de Paris Opéra'da muzaffer bir prömiyer yaptı. Hayatı boyunca sürekli olarak Napoléon'a döndü, çekimlerini düzenledi ve sonuç olarak orijinal 1927 filmi onlarca yıl boyunca görüntüden kayboldu. Film tarihçisi Kevin Brownlow'un özverili çalışması, filmin beş saatlik bir versiyonunu ortaya çıkardı; hâlâ tamamlanmamış ama 1920'lerden bu yana herkesin gördüğünden daha dolu. Film, 1979'da Telluride Film Festivali'nde gösterildi ve bu olay, Gance'in kariyerine gecikmiş bir zafer kazandırdı ve adının dünya çapındaki izleyicilere duyurulmasını sağladı. Kevin Brownlow'un değerlendirmesinde, "...[Abel Gance] bu aracı önceki ve sonraki herkesten daha kapsamlı bir şekilde kullandı". Polyvision ile yaptığı çoklu ekran girişimlerinin yanı sıra, görüntülerin üst üste bindirilmesinin, aşırı yakın çekimlerin, hızlı ritmik düzenlemenin kullanımını araştırdı ve kamerayı alışılmışın dışında şekillerde mobil hale getirdi (elde tutularak, tellere veya sarkaç üzerine monte edilerek ve hatta bir ata bağlanarak). Ayrıca filme sesin eklenmesi, renkli ve 3 boyutlu film çekme konusunda ilk deneyler yaptı. Film tekniğinin çalışmalarına dahil etmeye çalışmadığı birkaç yönü vardı ve etkisi çağdaşları ve daha sonra Fransız Yeni Dalga film yapımcıları tarafından kabul edildi.