Barbara

Barbara Biyografisi

Barbara olarak bilinen Monique Andrée Serf (9 Haziran 1930 - 24 Kasım 1997), Fransız bir şarkıcıydı. Sahne adını Ukrayna'nın Odesa kentinde yaşayan büyükannesi Varvara Brodsky'den aldı. Barbara, 1950'lerin sonlarında Paris'te La Chanteuse de minuit ("gece yarısı şarkıcısı") olarak bilinen ünlü bir kabare oldu ve kendi parçalarını bestelemeye başlamadan önce ona şöhret kazandırdı. En ünlü şarkıları arasında "Dis, quand reviendras-tu?" (1962), "Ma plus belle histoire d'amour" (1966) ve "L'Aigle noir" (1970), ikincisinin sadece on iki saat içinde 1 milyondan fazla kopya sattığı söyleniyor. Paris'teki Rue Brochant'ta Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası Jacques Serf (1904-1959), Alsas kökenli bir deri satıcısıydı ve annesi Ester Brodsky (1905-1967), Tiraspol'den bir memurdu. Dört çocuktan ikincisiydi: Jean (1928 doğumlu), Régine (1938 doğumlu) ve Claude (1943 doğumlu). Barbara çocukken kuzeybatı Paris'te yaşadı. Daha sonra 1938'den itibaren Roanne'de ve 1941'den itibaren Tarbes'te yaşadı. Barbara, 2. Dünya Savaşı sırasında Fransa'nın Alman işgali sırasında saklanmaya başladığında 13 yaşındaydı. Ailesi, 1943'ten 1945'e kadar şef Jean-Paul Penin'in ailesi tarafından önce Préaux'da, ardından Saint-Marcellin'de saklandı. Savaş bittikten sonra Barbara'nın ailesi 1946'da Paris'e geri döndü ve 20. bölgedeki Rue Vitruve'ye yerleşti. Çocukluk hayali piyanist olmaktı ancak elindeki bir sorun böyle bir kariyeri imkansız hale getirdi. Onu teselli etmek için ailesi şarkı söyleme derslerinin parasını ödemeyi kabul etti. Onun şarkı söylediğini duyan mahalledeki bir müzik profesörü, yeteneklerini geliştirmesine yardımcı olmakla ilgilendi. Kendisine vokal dersleri verildi ve minimum düzeyde piyano çalması öğretildi; sonunda 1947'de École Supérieure de Musique'e kaydoldu. Para bir sorundu ve 1948'de müzik eğitimini bıraktı. İlk olarak Théâtre Mogador'da işe alındı, ardından Belçika'da Barbara Brodi sahne adıyla performans sergiledi. 1951'in sonlarında, 7. bölgedeki popüler bir kabare olan La Fontaine des Quatre Saisons'daki seçmelere katılmak için Paris'e döndü. Ancak kalıcı kadro üyesi olamayınca Brüksel'e döndü. 1955'te Paris'e döndü; şansının yaver gitmesiyle başkentin çeşitli kabarelerinde giderek artan bir izleyici kitlesiyle şarkı söylemeye başladı. Savaştan ve ailesinin içinde bulunduğu kötü durumdan derinden yaralanmıştı. Çocukluk döneminde yaşadığı boşluk hissi, başta "Mon Enfance" olmak üzere şarkılarında kendini gösteriyordu. Tamamlanmamış otobiyografisi Il était un piyano noir'da (ölümünden sonra bulunan notlardan derlenmiştir), babasının kendisine 10 yaşındayken cinsel tacizde bulunduğunu ve bu yüzden ondan nefret ettiğini söyledi. Daha sonra aileyi terk etti. Uzun boylu bir kişi olan Barbara, siyahlar giyerek kaybedilen aşka dair melankolik şarkılar söylüyordu. 1950'den 1951'e kadar, babasının ailesini terk etmesinden sonra, birçok sanatçıyla arkadaş olduğu Charleroi'yi ziyaret etmeden önce, aktif bir sanat topluluğunun parçası olduğu Brüksel'de yaşadı. Ressam ve yazar arkadaşları eski bir evi devralarak burayı atölyelere ve içinde Édith Piaf, Juliette Gréco ve Germaine Montero'nun şarkılarını seslendirdiği piyanolu bir konser salonuna dönüştürdü. Ancak kariyeri yavaş gelişti ve geçimini sağlamak için sürekli mücadele etti. ... Kaynak: İngilizce Wikipedia'dan "Barbara (şarkıcı)" makalesi, CC-BY-SA kapsamında lisanslıdır.