Rabindranath Tagore

Rabindranath Tagore Biyografisi

Rabindranath Tagore, Bengalli bir bilgeydi; şair, yazar, oyun yazarı, besteci, filozof, sosyal reformcu ve ressam. 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Bengal edebiyatını ve müziğini olduğu kadar Hint sanatını da yeniden şekillendirdi. Gitanjali'nin (Şarkı Teklifleri) yazarı, 1913'te Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanan ilk Avrupalı ​​olmayan kişi oldu. Tagore'un şiirsel şarkıları ruhani ve değişken olarak görülüyordu; ancak onun "zarif düzyazısı ve büyülü şiiri" Bengal dışında büyük ölçüde bilinmiyor. Bazen "Bengal Ozanı" olarak anılır. Tagore sekiz yaşındayken şiir yazdı. On altı yaşındayken ilk önemli şiirlerini Bhānusiṃha ("Güneş Aslanı") takma adı altında yayınladı. 1877'de gerçek adıyla yayınlanan ilk kısa öykü ve dramalarını tamamladı. Hümanist, evrenselci, enternasyonalist ve ateşli bir milliyetçilik karşıtı olarak Britanya Hindistanı'nı kınadı ve Britanya'dan bağımsızlığı savundu. Bengal Rönesansının bir temsilcisi olarak, resimlerden, eskizlerden ve karalamalardan, yüzlerce metinden ve yaklaşık iki bin şarkıdan oluşan geniş bir kanon geliştirdi; mirası, kurduğu kurum olan Visva-Bharati Üniversitesi'nde de varlığını sürdürüyor. Tagore, katı klasik biçimleri reddederek ve dilsel kısıtlamalara direnerek Bengal sanatını modernleştirdi. Romanları, öyküleri, şarkıları, dans dramaları ve denemeleri politik ve kişisel konulara değiniyordu. Gitanjali (Şarkı Teklifleri), Gora (Adil Yüzlü) ve Ghare-Baire (Ev ve Dünya) onun en tanınmış eserleridir ve şiirleri, kısa öyküleri ve romanları lirizmleri, konuşma diline dayalı konuşmaları, natüralizmleri ve doğal olmayan tefekkürleri nedeniyle alkışlandı ya da eleştirildi. Besteleri iki ülke tarafından milli marş olarak seçildi: Hindistan'ın "Jana Gana Mana"sı ve Bangladeş'in "Amar Shonar Bangla"sı. Sri Lanka milli marşı onun çalışmalarından ilham aldı. Yukarıdaki açıklama, CC-BY-SA altında lisanslanan Rabindranath Tagore adlı Wikipedia makalesindendir ve Wikipedia'ya katkıda bulunanların tam listesidir.