Suzanne Delvé

Suzanne Delvé Biyografisi

Suzanne Lucie Charlotte Vedelle, Suzanne Delvé olarak biliniyor. Léonce Perret, 1927'de Suzanne Delvé'yi Konservatuar'da (1913'te komedi dalında birincilik ödülünü kazandığı yer) çok daha önce keşfettiği için kendisiyle gurur duyuyordu. "Bu baharatlı ve narin sarışınlıktan büyülendiğini" söyledi. Gerçekte, ona şans veren ilk film yapımcısı, 1913'te Suzanne Delvé'nin büyük bir koket olarak incelik ve yükseklik gösterdiği Sacrifice super humaine filminde Camille de Morlhon olmuş gibi görünüyor. Perret, Le Film'in (6 Mart 1914) "Paris'in en güzel kadınlarından biri" olarak değerlendirdiği L'Heure du rêve'yi filme aldı. Savaşın ortasında bunu başka dramatik roller izledi. Suzanne Delvé özellikle Altın Saçlı Güzel'in, ardından da ilk versiyonu olan La Course du torch'un (rol 1925'te Germaine Dermoz tarafından devralındı) yıldızıydı. Yıldızlığa ulaşmış, aynı zamanda sahnede kariyer yapmıştı (Gymnase'de La Joie d'aimer, Arts'ta Le Bourgmestre de Stilmonde). Yirmili yılların başlangıcı, yeni tarzların ortaya çıkmasıyla birlikte Suzanne Delvé, geleneğe iyice yerleşmiş bir teatrallikten caydırmadı ve 1926'da Le Berceau de Dieu'daki cadı kompozisyonuna kadar dünyanın kaprisli ve zalim kadınlarını oynamaya devam etti. Sinemayı konuşmak, kırklı yaşlarında olan ve yeni bir iş arayan bu oyuncuyu gözle görülür şekilde rahatsız etti. Maurice Tourneur'un 1930'da yazdığı bir polisiye komediden sonra: Suçlanan, Kalk, Suzanne Delvé şansını Amerikalılarla Fransızca versiyonlarda denedi (If the Emperor bilseydi, Feyder 1930; Papa sans le savoir, R. Wyler 1931). Bu deneyim kısa sürdü. Suzanne Delvé, Paris'e döndüğünde, yalnızca Le Roi du cirage'da (Colombier 1931) ve çok daha sonra, 1938'de Jean Delannoy ve Charles Méré'nin yazdığı La Vénus de l'or'da ikincil bir rol buldu. Bu onun beyazperdedeki son görünümüydü. Suzanne Delvé'yi sahnede bulduk, örneğin Temmuz 1942'de Andromaque'ta Turuncu Duvar'ın önünde. Sonra onu unuttuk. Radyo tiyatrosu ona son rollerini sağladı.